Wysmakowany, choć nieco zbyt długi album w klimatach Queensryche i Dream Theater.
Na The Perfect Element, trzeciej już płycie szwedzkiej grupy Pain Of Salvation, nie brak wspaniałej muzyki. Weźmy King Of Loss. Wspaniały riff, ciągłe zmiany dynamiczne i nastrojowe, jak zmiana pór roku - jedna naturalnie wynika z drugiej i każda ciekawa, do tego bogactwo środków wyrazu, które w tym przypadku jest bogactwem walorów. Albo Reconciliation... Średnią atrakcyjność linii wokalnych z nawiązką rekompensuje wielobarwność i wielowarstwowość partii instrumentalnych. Albo Song For The Innocent... Łagodna niemal baśniowa ballada z pląsającymi klawiszami. Z kolei Idioglossię najpierw niesie basowa brawura a la Dream Theater, a następnie czaruje melodyjny refren w klimacie Queensryche. Zamykający całość utwór tytułowy również zwraca uwagę - symfoniczny rozmach, frapujący pazur riffów i znów ta zmienna jak w górach pogoda - łagodnie sunące obłoczki, a za chwilę burza. Tylko po co ten długi wstęp, w którym niewiele się dzieje? Gdyby nie on, ocena byłaby jeszcze wyższa.

MARCIN GAJEWSKI